ul. T. Kościuszki 10
    32-050 Skawina


    tel.: 12 276-38-40

    Czynna od poniedziałku do piątku
    w godzinach 7:30 - 19:00


Integracja sensoryczna (SI) od kilku lat stanowi jedną z form oddziaływań terapeutycznych, częściej niż inne, preferowanych przez rodziców i zalecanych przez środowisko specjalistów różnych dziedzin.
W teorii Jean Ayres integracja sensoryczna rozumiana jest jako proces neurologiczny, organizujący wrażenia płynące z ciała i środowiska w taki sposób, by mogły być użyte do celowego działania. W procesie tym mózg rozpoznaje, interpretuje i segreguje informacje pochodzące ze wszystkich zmysłów, a następnie integruje je ze sobą nawzajem i z posiadanymi już informacjami, umożliwiając adekwatną reakcję.
Jednym z podstawowych założeń terapii SI jest plastyczność układu nerwowego, polegająca na stałym dopasowaniu tkanki mózgowej do napływu informacji oraz integralność systemu nerwowego. W praktyce oznacza to, że można zoptymalizować funkcjonowanie człowieka w różnych obszarach, dostarczając mózgowi określonych doświadczeń.

Diagnoza integracji sensorycznej

Rzetelną, pełną diagnozę integracji sensorycznej można wykonać począwszy od czwartego roku życia dziecka. Możliwe jest jednak dokonanie obserwacji rozwoju dziecka, czy realizacja elementów diagnozy w oparciu o próby kliniczne u dziecka młodszego metrykalnie. Bardzo często rodzice (a czasem także niektórzy specjaliści), obserwujący u dzieci określone trudności, kierują je w pierwszej kolejności na diagnozę SI. Warto jednak, aby ta diagnoza - dla większej rzetelności i obiektywizmu - została poprzedzona stosowną konsultacją medyczną (np. neurologiczną, psychiatryczną okulistyczną, laryngologiczną). Konsultacja medyczna pozwoli ocenić czy przyczyną trudności dziecka jest nieprawidłowa integracja informacji, pochodzących z kanałów sensorycznych, czy raczej zaburzenia w obrębie samego receptora (a zatem na etapie odbioru bodźców).


Terapia w ramach integracji sensorycznej skoncentrowana jest na trzech, dużych grupach zaburzeń/zakłóceń.

  1. Zaburzenia w obszarze ruchu, polegające zarówno na lęku grawitacyjnym (lęk przed byciem w ruchu i przed korzystaniem ze sprzętów, umożliwiających ruch jak np. zjeżdżalnia czy huśtawka), jak i na nadruchliwości, objawiającej się zwiększoną potrzebą ruchu, połączoną często z brakiem poczucia zagrożeń z nim związanych, jak upadki, urazy itp.

  2. Zaburzenia w sferze dotyku. Pracę terapeutyczną podejmuje się zarówno z osobami przejawiającymi nadwrażliwość dotykową (to osoby, które unikają kontaktu dotykowego, nawet niewielki dotyk sprawia im ból), jak i podwrażliwość (osoby poszukujące dotyku - np. lubiące ciasne ubrania, tłoczne miejsca, a w skrajnych przypadkach uderzające swoim ciałem o różne przedmioty), a także problemy w różnicowaniu dotykowym (np. w różnicowaniu faktur).

  3. Zaburzenia modulacji, czyli wzmacniania bodźców istotnych i wygaszania nieistotnych z perspektywy adekwatnej reakcji człowieka w określonej sytuacji.

Wszelkie prawa zastrzeżone! Bez zgody właściciela nie wolno modernizować strony! Dyrektor: K. Gerc, webmaster: P.Tatko